Hey millet!! Ben de araya sıkıştırıldım!!

Elbiselere bakıp iç çeken birisi olarak hoş geldim. İlk olarak kim olduğumdan biraz bahsedeyim, sonra asıl yazmak istediğime geçeceğim. (Bu arada elbiseler Versace.) Ben ne Mel'in bok gibi parasına sahibim, ne de Ruh'un bok gibi zekasına, ki ikisi de bu şekilde itham edilmeyi sevmezler. Gerçekler acıdır hatun kişiler. Ben sadece moda tasarım okuma hayalleriyle yanan, babası sağ olsun tıp okuyan ve tıp okumaktan tam anlamıyla nefret eden bir zavallıyım. Eğitim görevlisi olmak istiyorum ben. İnsan verirlerse elime tıp okumaya olan nefretimi ondan çıkarırım diye korkuyorum.

Şimdi ben neyden bahsedecektim, ha evet... Ruh'un doğum günü faciası. Hahaha!! Hazır aradan çok vakit geçmemişken kendi eleştirimi yapacağım. Pembe! Hemde o tonları Ruh'a hiç yakışmaz. Üç yaşındaki kız çocuklarının giydiği elbiselerin büyütülmüş versiyonu diyebileceğim bir elbise... Özellikle de koyu renkler ve salaş kıyafetler içinde görmeye alışığım Ruh için berbat bir değişiklik olmuştu. Henüz 15 yaşında olsa da, Ruh'un daha olgun olduğunu onunla 15 dakika karşılıklı konuşan herkes bilir. (Tamam, belki siz bilemeyebilirsiniz.) Cin fikirlerine ve kafasının içinde ters durduğuna inandığım beynine rağmen çok da şirin bir yüzü vardır. O üslup ve masum bakışlar pembe ile birleştiğinde ne olur, bilir misiniz?? Rezalet!!

Benim Fikrim:

- Kesinlikle koyu renk makyaj! Pembe DEĞİL!! Çoğunlukla yaptığı bej ve ten rengi tonlarındaki makyajın aksine, özel bir gün için koyu renkler kahverengi gözleriyle çok hoş görünür. Özellikle de loş bir ortam olduğunu bildiğim kafede. Önerim: Tık.

- Koyu renk makyaja koyu renk kıyafet. Genelde insanları gotik ya da karanlık bulmama neden olan bu kara tema onu daha canlı gösteriyor. Kendisinde de bulunduğunu bildiğim Diesel elbise çok harika bir seçim olabilecekken pembe?! Ah şu anneler!! (Ruh bu elbiseyi fazlasıyla aydınlık bir ortamda giyerek çıldırmama da neden oluyordu geçen sene az kalsın.)

- Son olarak bir iyilik yapıyorum. Topuklu ayakkabılardan nefret eden Ruh'a Converse giyme ayrıcalığı tanıyorum. Ama sakın koyu renk çorap giymesin!!!

Size hiç hikaye yazdığımdan bahsettim mi??

Geri dönüş!!

Geri döndüm. Uzun süredir yaşıyor gibi hissetmiyordum, şimdi Ruh'un paylaştığı şarkıyı dinleyip uzunca içimi dökmeyi planlarken kendimi iyi -evet gerçekten iyi- hissediyorum. Bir süre için kapatmıştım kendimi dış dünyaya, yaşadığım büyük kayıptan sonra. Ve artık kendimle işim bittiğinde, hiç değilse bittiğine inandığımda, çıktım o kabuktan neredeyse hiçbir şey olmamışcasına. Neredeyse.

Neyse; önce abime gittim. Burger King'den sipariş vermekten beş parasız ve 5 kilo fazlayla evde pineklediğini düşünürsünüz değil mi? Pek öyle değildi tabi, o da benim gibi bir çöp. (Ben eskiden çöp değildim, bakmayın.) Ona yemek yaptım, biraz oturduk sonra. Uyduruk bir film izlemekten son anda bulduğumuz maç sayesinde kurtulduk. Pek konuşmadık. Konuşmadan da anlaşabiliyoruz.

Sonra bizim arkadaşlardan ders notlarını aldım. Sevgili ineğimiz ben, başladım... Çalışmaya?? Hayır, fotokopi çekmeye!! O kadar şeyi elde kopya edemem!! 19. yy'yi çoktan geçtik.

En son da çıktım Ruh'un evine geldim. O da bana önce bir fırça çekti, sonra da internetten Reiki yapmayı öğrenip birbirimize evrenin enerjisini aktardık. Gece koşuya çıktık, kendi başımıza lokum yapmaya çalıştık. Şekeri yaktığımızla kaldık malesef.

Aylar sonra, Ruh'un ilk defa gitarını eline aldığını gördüm. Ne çaldığını hatırlayamıyorum, yarı uyuyordum.

Yaşadığımın farkına vardım. Aynı anda dünyanın bir çok yerinde bebekler doğdu, bir çok insan öldü. Sonrası yok. O anda uykuya daldım sanırım.

You'd better stop before you tear me all apart!!