The tale of a small child who's forgotten by absolutely everyone... even the postman.
Bazen beni de unutuyorlar. Ben de bazen kendimi unutuyorum.
Ama unutan kim olursa olsun -ya da unutulan- asla dilemedim yanımdan
hiç ayrılmayacak birisini. Bu minik hikaye bunu düşündürdü bana. Neden?
Neden istemedim? "Sonsuza kadar mutlu"nun masal olduğunu bildiğimden
mi? Yoksa masal olmasından korktuğumdan mı? Bilemiyorum.
En büyük pişmanlıklarımdan biri de bu...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder