Ne yazabilirim ki size... Kendimi bile unutmusken ben. Konusacak birilerine ihtiyacim var. Guvenilecek kimse yok. Bunu ezelden beri biliyordum gerci, ama burada tek kalinca boyle... Aslinda ne kadar yanliz oldugumu anladim. Beni boyle yanliz yapan ben miyim? Oyle galiba... Boyali suratlarin, maskelerin, degersiz kisiliklerin arasinda kaldim. Benim evim saydigim yer boyle degildi. Kabul ediyorum, babam sayesinde klasik yetistirildim. "Sayesinde" diyorum cunku bundan memnunum ben... Klasik kelimesini asla "siradan" anlaminda kullanmadim ben cunku. Kendi dunyamin disinda ne kadar klasik fakat ne kadar da serbest bir insan oldugumu yeni yeni fark ediyorum. Kendi dunyamdan ilk defa gercekten siyriliyorum ve ilk defa onun bu kadar icine giriyorum. Zaman zaman kendimi disaridan izliyor gibi hissediyorum.
Daha onceleri fark etmedigim seylerin farkina variyorum. Daha dogrusu icimde hep olan sesleri dinleme nezaketini yeni yeni gosteriyorum. Dinleyecek baska kimsem kalmadi sanirim, dinlenilmeye degecek. Kardesimi ozledim. Defalarca ondan yakindim, ona kizdim, bagirdim, lanetler okudum... Ama ondan bir gun ayri olsam kendimi ne kadar rahatsiz edecegimi biliyordum. Simdi bunu kesinlikle soyleyebilirim ki... Asla belli etmesem bile ben ailesine fazlasiyla bagli bir insanim. Evet, ben boyleyim. Acitiyor bu aslinda... Ilk defa bu kadar uzaga gidiyorum onlardan. Fakat son olmayacagini biliyorum. Yanlizlik beni rahatsiz etmiyor gerci, fakat agzimda buruk bir tat birakiyor...
Yapilacaklar listesi:
- Babami ve annemi arayacagim.
- Ispanyollar gelmeden kitabima gomulup transa gececegim.
- Kendi ulkeme doner donmez kardesimin adini dovme yaptiracagim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder