Gecenin İçinden

Sarah McLachlan - Angel

Yalnız kaldı mı insan daha çok içine dönüyor. Beni buradan çekip çıkaracak, kendimden daha çok değer vereceğim birine ihtiyacım var. Şöyle iki kolumdan tutup sarsacak, koruyacak biri lazım. İşin kötüsü beni benden koruyacak biri, koruyabilecek biri. Ne zaman kendi kendimi parçalasam bütün parçaları doğru yerine koyacak biri gerekiyor. Şahsen ne zaman kendimi onarmaya çalıştıysam hep aceleye geldi. Beni , benim kendimi önemsediğimden daha çok önemseyecek birileri lazım. Ki her zerresine kadar doğru yere oturtana kadar kendimi benimle çocukmuşcasına ilgilenecek biri. Tek başına yaşamak için  yaratılmamışım ben. Daima yalnız kalmam bundan olsa gerek. Adaletsiz sanmayın hayatı. Eğer hayat adaletsiz olsaydı, ben şu anda size bunları yazıyor olmazdım. Hakettim, hepsini hakettim bunların. Sadece zamansız geldi üzerime. Bu kadar çabuk olmamalıydı. Bir küçük neden, mutsuz olmak için. Gölgemde, güneşin ilk ışıklarında, sabah ayazında gizli. Erken öğrendim bir çok şeyi, işin kötüsü bir çoğunu anladım da. Yaşadım, yaşadım bir çoğunun yaşamadıklarını. Ve yaşayamadım onların yaşadıklarını. Asla tam olarak çocuk olamadım, bu nedenle asla tam olarak büyümeyeceğim. İşte burada takılıyorum. Ne söylenir bundan sonra, bilemiyorum. Bulamıyorum. Nedir bu, onu da bilmiyorum. Tek bir yönde düşünmekle ilgili sorunlarım baş gösteriyor. Anlık sevinç hissiyatlarında diyorum ki kendime, “Bak, bir çocuk olmasan böyle keyif alamazsın bu dondurmadan.” Ve bazen de diyorum ki, “Az buçuk olgun düşünebilseydin, iki gıdım önünü de görürdün. Belki o zaman bu kadar çok düşmezdin.” Hayali dizlerim var benim, hayali yaraların gerçek izleriyle donatılmış. Gerçek acı, diğer hisler hayali.