Hiç bir şey.

Aslında sadece öylesine yürümek vardı aklımda. İki bira alıp eve dönecektim. Maç vardı. Bir kez çıktım mı kapıdan, ayaklarımın altı asfalta yapışıyor. Sokaklar nereye isterse oraya gidiyorum. Rüzgar ne yönden eserse, ittiği yere giden yelkenli misali. Dolaştım, düşündüm. Sonra yine düşündüm. Sırtımı bir ağaca yasladım ve kafamı kaldırınca gördüğümü öylece çektim. Biraz daha yürüdüm. Denize karşı bir merdivene oturdum. Son basamağına inip elimi denize sokmayı düşündüm. Sadece düşündüm. Sonra aklıma şimdiye kadar sadece düşündüğüm ama asla yapmadığım şeyler geldi. Gözlerim doldu. Biraz öyle sessiz sessiz ağladım. Sonra kalktım. Gittim tuzlu fıstık ve bira aldım. Yağmura yakalandım. Eve döndüğümde canım hiç bir şey istemiyordu. Ben de bir kahve içip biraz kitap okudum. Sonra da dedim ki kendime, "Ulan hem canım hiç bir şey istemiyor diyorsun. Hem de kahve yapıp kitap okuyorsun. Yemişim hiç bir şeyini."