Benden sevgi bekleme.
Benden yakınlık, sıcaklık da bekleme.
Oturduğum köşeden, bunca zaman sonra,
senin için kalkmamı bekleme.
İnsan gibi sevmesini öğrenemedim.
Neden?
Ben de bilmiyorum.
Belki de en baştan başlamalıyım her şeye.
Oyuncak bebeklerimi, ayıcıklarımı yeniden odama getirsem?
Biliyorum, o zaman daha kötü olacak.
Mutlu görünen, zavallı bir çocukluğum oldu benim.
Şimdilerde kolilerin içine konup kaldırılmış oyuncaklar...
Bir zamanlar odamdaydı onlar.
Öyle çoktular ki adım atacak yer bulamazdınız.
Tek sorun...
Sadece onlar ve ben vardık.
Oyunuma dahil edecek kimsem pek olmadı.
O zamanları hatırlamak istemiyorum.
Kabul ediyorum.
Kötü bir fikirdi oyuncakları geri getirmek.
Başka bir çözüm bulmam gerek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder