Çok karmaşık bir yazı olacak baştan uyarayım. Kafamı kurcalayan çok şey var.
-Referandum.
-İkincilik.
-Okul.
-Ben abartmışım sadece 3 taneymiş.
Blogumda siyasi tartışmaya girmeme ya da görüş bildirmeme kararı almıştım kendimce. Buna uyacağım. Yaşım yüzünden eleştiriye maruz kalmak istemedim. Bazı insanların kendilerinden küçükleri küçümseme hastalığı var ki, bunu özellikle siyaset ve din üzerinden yapmaya bayılıyorlar. Nedense. Neyse. Tek söylemek istediğim; üzüldüm. Gerçekten üzüldüm.
Ve ikincilik efendim. Elimizden ne gelirse diye oturdum başına. Kabul; basketboldan, futboldan anladığım kadar anlamıyorum. Daha doğrusu maçları özellikle takip etmem, müsait oldukça izlerim. Maçın sonunu da izletmedi zaten annem, 10'da uyuttu beni. Sabahki "İk-inci" manşetlerine çok uyuz oldum ayrıca. Kendimi bildim bileli vardır o. "Bir-inci" "İk-inci" Değişik bir şeyler türetemediler henüz. Dershaneler bile aynısını kullanıyor. Anasını satayım ne manşetmiş!!
Okulun ilk günü okula geç kalan da bir bendim tabi. Yine. Eski müdür yardımcısı müdür olmuş. Bir konuştu ki sormayın. Yanlış anlaşılmasın, ben böyle formalite işlerde cıvıyan öğrenci grubundan olmadım hiç, dinlerim. Babam edebiyat öğretmeni olduğundan, küçüklükten beri konuşmalar hayatımın bir parçasıdır. Ama bu adam beni bile bıktırdı yani. Bir de ottan boktan değişiklikler yapmışlar, öğretmenler değişmiş falan... Hadi hayırlısı diyorum, siftahı yaptık. Bakalım gerisi nasıl gelir...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder