i need some sleep...

Yorgunsun, biliyorum. Az önce gözlerinde gördüm. İnsanların içini gören, bir o kadar da kör gözlerinde. "Kal." dedim, "Yorgunum." dedin. Kibarca, bir o kadar da vahşi; kalktın üstü beyaz örtülü koltuktan. Ellerini ceplerinin üzerine sürttün, etrafa bakınarak. Sonra gittin, ki hoşçakal demeyi bilmezsin zaten. Kapalı kolilerin arasında, soğuk apartman dairesinde biraz daha oturdum. Az sonra sanıyorum ki nakliye aracı varıp götürecek hepsini.

Zordu bu evi bırakmak. Adayı, Müzeyyen Teyze'yi, onun süpürgesini hatta ve senin evine 15 dakika uzaklıkta olmayı. "Bir düğün, bir cenaze." demiştim hani geçen hafta, aynı gündü ikisi. "Hayat." demiştin sen de. Hayat. Böyle işte.