"When I see a movie with someone it's kind of uncomfortable, like having someone read your book over your shoulder."
"Film izlerken yanımda birisinin olması biraz rahatsız edici, omzunuzun üzerinden kitabınızı okuyan birisi olması gibi."
Bu cümle okuduğum bir kitabın daha ilk sayfasında geçiyordu. Daha ilk sayfadaydı ve ben henüz kitabın ikinci paragrafında, kendimle ana karakter arasında ortak bir yan buldum.
Benim arkadaşlarım yok mu? Elbette birlikte eğlendğim insanlar var. Ama kesinlikle sinemayı bir sosyalleşme aracı olarak göremedim ben. Sevgilim olsa, çağırsa, onunla da gitmem. Gidemem ki...
Bir arkadaşını alsan, gitsen sinemaya; konuşacak, filmi izletmeyecek, üstüne bir de sonrasında hayal de kurdurmayacak sana sokakta yürürken.
Mel ve ben birbirimizi iyi tanırız. Bir gün bizi birbirine küs gibi konuşmadan oturmuş yemek yer görürseniz, anlayın ki sinemadan dönüyoruz biz. Salonda farklı yerlere otururuz, film bitişinde de eve dönerken de pek konuşmayız. Ertesi gün, ancak.
Hayır. İkimiz de rahatsız olmayız. Çünkü ikimiz de rahatsız olduğumuz asıl şeyin konuşmak, kendi içsel dünyamızdan sıyrılmak olduğunu biliyoruz.
Sağolsun, varolsun Mel.
Not: Save Me, Breaking Down ve Baby Arizona'ya yeni bölüm gelmiş Mel!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder